در یک جامع روانپزشکی ژنومی مقاله مروری که امروز منتشر شده است ، محققان مرکز پزشکی دانشگاه روچستر چندین دهه تحقیق در مورد سیستم های هورمون استرس در مغزهای بدوی سنتز کرده اند ، که به طور بالقوه مسیرهای جدید را برای درمان اختلالات روانی مرتبط با استرس باز می کند. این مقاله بینش های پیشگامانه ای در مورد چگونگی فاکتور آزاد کننده کورتیکوتروپین (CRF) ، یک هورمون کلیدی استرس ، با جمعیت نورون دوپامین به روش هایی که بین جوندگان و نخبگان تفاوت معنی داری دارند ، ارائه می دهد.

اتصال استرس-دوپامین: پیچیده تر از آنچه قبلاً درک شده بود

استرس بر همه ارگانیسم های روی زمین تأثیر می گذارد ، از بی مهرگان ساده گرفته تا انسان. در مرکز این پاسخ جهانی فاکتور آزاد کننده کورتیکوتروپین (CRF) ، یک نوروپپتید باستانی است که سیستم های مغز را در طول قرار گرفتن در معرض استرس تعدیل می کند. در حالی که CRF از زمان کشف بیش از 40 سال پیش در مدل های جوندگان مورد مطالعه قرار گرفته است ، ترجمه این یافته ها به درمان های انسانی به طرز شگفت آور دشوار بوده است.

بررسی ما نشان می دهد که چرا ممکن است مدل های بالاتر حیوانات برای درک واقعی اثرات استرس روی مغز مورد نیاز باشد. تفاوت های ظریف اما مهم در نحوه توزیع پپتیدهای CRF و گیرنده ها در مغزهای اولیه در مقایسه با جوندگان وجود دارد ، که می تواند چالش هایی را که ما در ایجاد درمان های مؤثر برای اختلالات ناشی از استرس با آن روبرو هستیم توضیح دهد. “

دکتر جولی فود ، نویسنده مسئول

تیم تحقیقاتی به طور خاص بر تعامل بین CRF و سیستم دوپامین میانی مغز متمرکز شده است که نقش مهمی در انگیزه ، پردازش پاداش و پاسخ استرس دارد. یافته های آنها نشان می دهد که نخبگان دارای جمعیت نورون دوپامین گسترده تر و پیچیده تر از جوندگان هستند ، به ویژه در مناطق مغزی که در اختلالات روانپزشکی نقش دارند.

اختلافات آناتومیکی ممکن است مهم برای خرابی های درمانی باشد

یکی از مهمترین بینش های این بررسی ، شناسایی تفاوت های خاص آناتومیکی است که ممکن است توضیح دهد که چرا درمانهایی که در مدل های جوندگان کار می کنند اغلب در آزمایشات بالینی انسان شکست می خورند. این بررسی نشان می دهد که چگونه مغزهای اولیه توزیع پراکنده تری از سلولهای حاوی CRF و الگوهای بیان گیرنده های مختلف را در مقایسه با جوندگان نشان می دهند.

این یافته ها سؤالات مهمی را مطرح می کند: این تفاوت های گونه ها چگونه بر پاسخ به استرس تأثیر می گذارد؟ آیا آنها می توانند توضیح دهند که چرا رویکردهای دارویی که سیستم CRF را هدف قرار می دهند ، در کارآزمایی های بالینی انسان موفقیت محدودی داشته اند؟

دکتر فودج خاطرنشان می کند: “درک این تفاوت های گونه ها فقط برای توسعه نسل بعدی درمانها برای شرایطی مانند افسردگی ، اضطراب و اعتیاد بسیار مهم نیست.” “آزمایشگاه ما به ویژه علاقه مند به نقشه برداری از معماری عصبی چگونگی تعامل استرس و سیستم های دوپامین در مغز بدوی است زیرا این مدل بسیار نزدیک تری را به انسان ارائه می دهد.”

داده های جدید پیچیدگی غافلگیرکننده در سیستم های انتقال دهنده عصبی را نشان می دهد

محققان همچنین یافته های مقدماتی را ارائه می دهند که نشان می دهد نورونهای دوپامین در نخبگان بسیار پیچیده تر از آنچه قبلاً درک شده بودند ، هستند. داده های آنها نشان می دهد که اکثر سلولهای عصبی دوپامین در مغز بدوی حاوی چندین انتقال دهنده عصبی هستند و یک سیستم سیگنالینگ بسیار پیشرفته ایجاد می کنند که می تواند پاسخ های ظریف تری به استرس ایجاد کند.

این پروفایل انتقال دهنده عصبی “چند برابر”-جایی که نورون ها می توانند ترکیبی از دوپامین ، گلوتامات و گابا را آزاد کنند تا در نخود ها شیوع بیشتری داشته باشند. این احتمال جذاب را ایجاد می کند که نخبگان سیستم های پاسخگویی به استرس پیچیده تر را برای رسیدگی به چالش های متنوع تر اجتماعی و زیست محیطی که با آنها روبرو هستند ، تکامل یافته اند.

دکتر فودج توضیح می دهد: “ما می دانیم که بسیاری از سلولهای عصبی که به طور سنتی فقط به عنوان” دوپامینرژیک “طبقه بندی شده اند ، در واقع قادر به آزاد کردن چندین انتقال دهنده عصبی هستند و نوعی سمفونی شیمیایی ایجاد می کنند که امکان پاسخ های فوق العاده ظریف به استرس را فراهم می کند.” “اگرچه نورونهای دوپامین چند فرستنده در جوندگان رخ می دهند ، اما این سیستم حتی در بدوی متنوع است. این پیچیدگی ممکن است توضیح دهد که چرا رویکردهای ساده گرایانه برای درمان اختلالات استرس کم شده است.”

جهت های آینده به رویکردهای درمانی شخصی اشاره دارد

محققان چندین جهت امیدوارکننده را برای تحقیقات آینده بیان می کنند ، از جمله نقشه برداری جامع تر از چگونگی تأثیر سن ، جنس و تفاوت های فردی بر روابط CRF-دوپامین تأثیر می گذارد. این عوامل ممکن است برای توسعه رویکردهای شخصی در درمان اختلالات ناشی از استرس بسیار مهم باشد.

یک سؤال جالب توجه این است که چگونه استرس اولیه زندگی ممکن است به طور دائم این سیستم های مغز را در پستانداران تغییر دهد. مطالعات نشان داده اند که استرس در طول توسعه می تواند تأثیرات ماندگار بر سلامت روان داشته باشد ، اما مکانیسم های عصبی دقیق اساسی این اثرات ضعیف است.

آیا می توان انواع مختلف گیرنده CRF را توضیح داد که چرا برخی از افراد نسبت به استرس مقاومت بیشتری دارند در حالی که برخی دیگر در برابر ایجاد اختلالات روانپزشکی آسیب پذیر هستند؟ چگونه ممکن است تفاوت های هورمونی بین مردان و زنان بر پاسخ این سیستم به استرس تأثیر بگذارد؟ این سؤالات بیانگر مناطق مرزی برای تحقیقات با پیامدهای قابل توجهی برای سلامت انسان است.

دکتر فود می گوید: “آنچه ما در مورد این سیستم های استرس در نخبگان می آموزیم این است که زمینه ، زمان بندی و تفاوت های فردی بسیار مهم است.” “آینده درمان به احتمال زیاد در درک الگوهای منحصر به فرد این سیستم ها در هر بیمار به جای رویکردهای یک اندازه متناسب است.”

این بررسی یافته های آزمایشگاه ها را در سراسر جهان سنتز می کند و نقشه راه را برای تحقیقات آینده ارائه می دهد که می تواند درک ما از شرایط سلامت روانی مرتبط با استرس را متحول کند.

مقاله در روانپزشکی ژنومی با عنوان “ترجمه سیستم های استرس: فاکتور آزاد کننده کورتیکوتروپین ، گیرنده های آن و سیستم دوپامین در مدل های غیر انسانی غیر انسانی” ، از طریق دسترسی آزاد در 6 مه 2025 در دسترس است روانپزشکی ژنومی در لینک زیر: https://doi.org/10.61373/gp025i.0038.